رها، کسی شبیه خودم

 

سایه هایی همه سایه گستر 

یادگار غیور دلاور 

 ذکرشان بر لب ما پر از شوق

واژگون لاله هایی معطر 

مردمی از تبار گل یاس

مثل عباس و ایمان و اکبر 

بی نهایت ترین مردم شهر 

بی کرانه ترین عشق باور 

روضه خوان غریبی خورشید

سایه هایی همه سایه گستر 

رها، کسی شبیه خودم...

 رسیده ماه محرم که اشک ریزان استکتیبه های سیاهت نشان ایمان استبه هرزبان و به هر لهجه عشق می گویدحسین سرور آزادگان عطشان استدوباره مرثیه های شکسته و زخمیغریبوارۀ اشکم شبیه باران استفرودگاه غمت سینه های مشتاقانهنوز در غم تو روضه ها فراوان استبه یاد تشنگی ات کام شعرها عطشانعطش عطش همه جا نالۀ ادیبان استمصیبت تو و آهی که تا ابد رفتهشکسته قلب زمین از غم شهیدان استبه خون سرخ نوشتی که دوری از ذلتکتیبه های سیاهت نشان ایمان است23/5/1400 رها، کسی شبیه خودم...

 دلم را می برم تا لحظه های منزل عاشقبرایش شعر می خوانم مداوم از دل عاشقنمی خواهم بمانم در میان حجم ویرانیسلام تازه می گویم به جان مقتل عاشقمنم همزاد آیینه منم همراز دیرینهنشانی از بی نشانی هایست گویی محفل عاشقشبیه نی که می نالد جدا از دوستان خودسرشته هستی ام را هستی  از مشتی گل عاشقخودم را می نویسم زیر باران های بی پایان به یاد دوستان خاکی دریادل عاشق تمام هفته با تنها ترین مرد زمین هستم برایش شعر می خوانم مداوم از دل عاشق رها، کسی شبیه خودم...